«Πλανώντες και πλανώμενοι»…
Tου Νεκτάριου Δαπέργολα Ζούμε, ως γνωστόν, μέρες απίστευτης παρακμής. Μέρες μιας άνευ προηγουμένου πολιτικής αποσάθρωσης και οικονομικοκοινωνικής κατάρρευσης, που δεν είναι ασφαλώς παρά τα μοιραία επίχειρα μιας βαθύτατης πνευματικής κρίσης, η οποία ήρθε να σφραγίσει μία μακρά περίοδο ευτέλειας, ιστορικής αμνησίας, πολιτισμικής διάβρωσης και ηθικής καταρράκωσης. Μετά από δεκαετίες συστηματικού αφελληνισμού και αποχριστιανισμού, μετά από δεκαετίας οργανωμένης και μεθοδικής αποδόμησης και μαζικής λοβοτομής, που απονεύρωσαν και ευνούχισαν