ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟΤΕΡΑ2

Η εργασία εξευγενίζει τον άνθρωπο και είναι κάτι που όλοι μας πρέπει να κάνουμε όχι μόνο για να έχουμε τα μέσα για να επιβιώσουμε και έτσι να ανταποκριθούμε σε κάθε μας ανάγκη, αλλά και για να αναπτύξουμε ορισμένες δεξιότητες που μας επιτρέπουν να αναδείξουμε το ταλέντο μας σε έναν συγκεκριμένο τομέα. Αναμφίβολα η κοινωνία μας εξελίσσεται συνεχώς και αυτό σημαίνει ότι και ο κόσμος της εργασίας υπόκειται σε πολλές αλλαγές. Ορισμένες θέσεις εργασίας του παρελθόντος δεν λειτουργούν πλέον στον κόσμο μας, ενώ πολλές άλλες εδραιώνονται σε αυτή την

Μετά τον πόλεμο Κατοχή...εμφύλιο όλοι ήταν νοιασμένοι και προσγειωμένοι στην πραγματικότητα. Είδαν νεκρούς στους δρόμους...φίλους και συγγενείς.... Φοβισμένοι κλεινόντουσαν στα σπίτια τους από νωρίς χωρίς να διαμαρτύρονται για

Ωραία φωτογραφία βγαλμένη το 1960.... Φυσικά τα τραπεζάκια έξω... Εκεί τα ραντεβού για δουλειά και όχι μόνον... για to know as better που λέμε στην καθομιλουμένη νεοελληνική είχαν μια ιδιαίτερη αίγλη...επισημότητα θα έλεγα... Ευγενέστατοι οι σερβιτόροι με τα λευκά σακάκια-μπλούζες...εξαιρετικό το σερβίρισμα....

Οργάνωση Βοήθειας και Αποκατάστασης των Ηνωμένων Εθνών η γνωστή ως Ούνρα μετά τον πόλεμο μας έστελνε τρόφιμα και ρούχα. Στην διανομή στους εξαθλιωμένους Αθηναίους το μέσον και το ρουσφέτι είχαν τον πρώτο λόγο. Δεν έπαιρναν όλοι τα ίδια.... Ο περισσότερο δεξιός έπαιρνε κάτι

Μικρασιάτης ο παππούς πολέμησε νικήθηκε έφτασε μέχρι τον Σαγγάριο  και γύρισε με τα πόδια στην Μητέρα Πατρίδα... Έτσι μας έλεγε....η γιαγιά με την αδερφή της συνωστίστηκε στην παραλία της Σμύρνης βούτηξε στο νερό πιάστηκε από κουπαστή...τράβηξε και την αδερφή της και έφτασαν στον Περαία..... Άλλος συνωστισμός εκεί για ένα καρβέλι ψωμί και μια γωνιά για να

Ξεκινούσε πολύ πρωϊ από την γειτονιά με τον τενεκέ και την βούρτσα με το κοντάρι στον ώμο για την Ομόνοια. Πιάτσα και των μπογιατζήδων ήταν έξω από το καφενείο ΤΟ ΝΕΟΝ....αν είχε στόμα να μιλήσει αυτό το μαγαζί θα έγραφε τόμους ολόκληρους για τα όσα είδε μέσα και έξω από αυτό. Μεροκάματο αβέβαιο και

Ποιό μενού ποιός κατάλογος...το μαγέρικο είχε την δική του αίγλη. Ερχότανε o σερβιτόρος σάρωνε το νάϋλον πολύχρωμο τραπεζομάντηλο με την πετσέτα που κρατούσε για πολλές χρήσεις σου έστρωνε το χαρτί λεπτό σαν τσιγαρόχαρτο για οικονομία σου άφηνε την ψωμιέρα με το

Η οδός Αθηνάς....ο μαγικός δρόμος.... Δεν υπήρχε περίπτωση να μην περάσεις από εκεί όταν κατέβαινες στο Κέντρο της Αθήνας..... Σημείο αναφοράς αφού εκεί θα εύρισκες τα πάντα σύμφωνα με την τσέπη σου. Φτωχομάνα δηλαδή... Ξεκινούσες από την αρχή από την

Από την Σμύρνη η σχέση με αυτή την οικογένεια...η γιαγιά δούλευε με την αδερφή της σε αρχοντικό Ελλήνων με μεγάλη οικονομική επιφάνεια. Η Καταστροφή και ο"συνωστισμός"ήταν για πλούσιους και φτωχούς έτσι όσοι γλυτώσανε έφθασαν στην Μητέρα Πατρίδα. Κάποιοι κατάφεραν να φέρουν και μικρές κινητές περιουσίες που είχαν φροντίσει από καιρό να κρύψουν για

Στην οδό Δωδώνης στον Κολωνό κοντά στο ΙΕ΄Αστυνομικό Τμήμα ήταν εκείνο το σπίτι. Παλάτι το βλέπαμε εμείς  λίγα στενά παρακάτω. Έλαια-λίπη...στην Σοφοκλέους χαμηλά είχε...ΛΙΑΝΙΚΗ-ΧΟΝΔΡΙΚΗ με υπαλλήλους πολύ δουλειά και πολλά λεφτά ο ιδιοκτήτης του παραπάνω σπιτιού. Πολύ μεγάλη αυλή με λεμονιές πορτοκαλιές και

του Ελευθερίου Γ. Σκιαδά. Η σκηνή, πέρα για πέρα αληθινή, διαδραματίζεται στη συμβολή των οδών Κολοκοτρώνη και Φιλελλήνων, παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1912. Στη μια πλευρά του δρόμου βρισκόταν το περίφημο για την εποχή του Παντοπωλείο του Γ. Φούντα και στην άλλη ένα μικρό γαλακτοπωλείο. Έξω από το τελευταίο… στάθμευε ο γάιδαρος του γαλατά, επί του οποίου φορτώνονταν τα γεμάτα γάλα δοχεία για να

Οι υπάλληλοι στα μεγάλα καταστήματα της Αθήνας παλιά είχαν μια αίγλη θα έλεγα. Δεν σκότωναν τα άλογα όταν γερνούσαν οι εργοδότες ... Έβλεπες λοιπόν άντρες γυναίκες σε μεγαλύτερες ηλικίες που πέρασαν νέοι την πόρτα του μαγαζιού και συνέχιζαν να δουλεύουν στον ίδιο χώρο. Σε μικρότερους χώρους δεν ξεχώριζες

Είχαν βάλει μέσον τότε για να κάνει την θητεία του κάπου τρία χρόνια κοντά στην Αθήνα για να βοηθάει την οικογένειά του με τις άδειες που θα του έδιναν. Δηλαδή όλη η γειτονιά ήταν μαζί του....νοικιασμένο σπίτι χωρίς πατέρα με μικρότερα αδέρφια και την μάνα του με την μπουγάδα στα σπίτια....

Καλοκαίριασε, και ο θαλάσσιος Τουρισμός βρίσκεται προ των πυλών. Κάποιες ενδιαφέρουσες σκέψεις από τα παλιά χρόνια, ίσως είναι πιο επίκαιρες απ’ό,τι νομίζαμε… «Τον τελευταίον αυτόν καιρόν, βλέπομεν ένα είδος ακροβολιστικών επιθέσεων εις τας εφημερίδας όσον αφορά μερικά νησιά του Αιγαίου. Δικαίως τα σημειώματα των εφημερίδων ή οι γράφοντες εντυπώσεις ή οι επιστολογράφοι, παραπονούνται ότι εις τα νησιά λείπουν

Ένα από τα σπίτια που αλλάξαμε εκείνα τα χρόνια ήταν σε ένα παλιό με υπόγειο. Είχε και δική του αυλόπορτα στο πίσω μέρος και αυλίτσα και κοτέτσι.... Η αυλόπορτα σε έβγαζε...στο ρέμα....μαγεία...είχε και καλαμιές εκτός από σκουπίδια. Το παράθυρο της κουζίνας είχε αυτή την θέα ενώ ο τοίχος απ΄έξω είχε μια μεγάλη γραμμή από μπογιά που χρησίμευε ως σήμα κινδύνου όταν τον χειμώνα

Περνούσε με το ψάθινο καλάθι στηριγμένο στο κεφάλι που ήταν εσωτερικά ντυμένο με καραβόπανο και μπογιατισμένο με το χρώμα της θάλασσας. Είχε δίπλα στα ψάρια την ζυγαριά και στο χέρι κρατούσε έναν τσίγκινο κουβά με κομμάτια από κολώνα πάγου για να συντηρεί την πραμάτεια του. " Ο ψαράαααας φρέσκια

Όλα τα ‘χει η Μαριωρή… Και όμως, οι 7.665 περιηγητές του 1920 είχαν γίνει 42.500 το 1927 και έφθασαν τους 76.606 το 1931. Pas mal!  Σε λίγο θα πάψει να λειτουργεί η υπηρεσία υποδοχής ξένων του Υπουργείου Εξωτερικών και θα αντικατασταθεί με τον καλό μας Εθνικό Οργανισμό Τουρισμού. Οι πρώτοι ξενόγλωσσοι αστυφύλακες θα κάνουν την εμφάνισή τους στην πόλη. Πρόοδος… ============================================================= Παίρνοντας πάσα από την παραπάνω ανάρτηση της υπέροχης ιστοσελίδας  η Παλιά Αθήνα συνεχίζω για την

Εκείνα τα χρόνια τα καλλυντικά άρχισαν να μπαίνουν στα σπίτια δειλά-δειλά.... Η NIVEA δεν κάλυπτε πλέον τις γυναίκες για όλες τις χρήσεις.... Η σκόνη πούδρα ΤΟΚΑΛΟΝ γίνεται ντεμοντέ και οι στερεοποιημένες της ΜΑΧ FACTOR περνάνε στην μόδα όπως και τα πολλά χρώματα στα

Πολύ υγρασία σε εκείνο το...υπερυψωμένο υπόγειο...πώς να το πείς.... του παλιού νεοκλασικού που μετακομίσαμε για μια ακόμα φορά εκείνα τα χρόνια. Είχε μεγαλώσει η οικογένεια και το ένα δωμάτιο δεν έφτανε. Άλλη γειτονιά όμως...άντε να βρείς νέους φίλους...άντε να προσαρμοστείς στο νέο σχολείο. Περνούσε και ένα ρέμα δίπλα από το σπίτι που το

Μανία και αυτή να σκαλίζω τις παλιές φωτογραφίες....και το κάνω όταν είμαι μόνος μου...δεν ξέρω γιατί αλλά και δεν καταλαβαίνω αν τελικά αυτό με ευχαριστεί . Πάω πάντα στις παλαιότερες ... Μα πόσες έχω από την αυλή των θαυμάτων....με τις κυρίες της αυλής να με κρατάνε αγκαλιά....με τα άλλα παιδιά ....με τα Κυριακάτικα ρούχα....με χαμόγελα όλες....απαραίτητη προϋπόθεση. Όλοι και όλες χαμογελούσαν αν και είχαν