ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟΤΕΡΑ2

Στην εποχή της ψηφιακής κυριαρχίας και των έξυπνων κινητών, οι παλιές γειτονιές της πατρίδας μας μοιάζουν με μακρινό όνειρο.  Το Τα Καλύτερότερα2 κάνει σήμερα μια συγκινητική βουτιά στο παρελθόν, ανασύροντας από τη λήθη τα παραδοσιακά ομαδικά παιχνίδια που κάποτε γέμιζαν με φωνές τους χωματόδρομους, τις αυλές και τα πέτρινα καλντερίμια. Το «κουτσό» αποτελεί την επιτομή της παιδικής εφευρετικότητας, καθώς το μόνο που χρειαζόταν για να στηθεί ήταν μια απλή κιμωλία ή ένα κομμάτι ξύλο για τη χάραξη των τετραγώνων στο έδαφος, και μια ελαφριά πλακέ πέτρα . 📐 Η Αρχιτεκτονική και οι Κανόνες του Παιχνιδιού Το παιχνίδι απαιτεί τουλάχιστον δύο συμμετέχοντες, ενώ με περισσότερα από τέσσερα άτομα

Αν ο Πειραιάς είναι η καρδιά του λιμανιού, τότε η Τρούμπα ήταν κάποτε η… σκοτεινή πλευρά της Σελήνης του. Όχι γιατί δεν είχε φως –είχε μπόλικες νέον επιγραφές και κόκκινα φανάρια– αλλά γιατί εκεί έβρισκες μια άλλη Ελλάδα, πιο ωμή, πιο καπνισμένη, πιο… «βιωματική». Μέχρι τα μέσα του ’60, η Τρούμπα δεν ήταν απλώς μια γειτονιά – ήταν εμπειρία. Είχε πάνω από εκατό μαγαζιά που δεν ήξερες αν μπήκες για να πιεις ποτό, να δεις μουσική παράσταση ή να αναθεωρήσεις τη ζωή σου. Λένε πως ακόμα και η Αστυνομία Ηθών, όταν έμπαινε για έλεγχο, έβγαινε μεθυσμένη και χρεωμένη. Και πού να μην είχαν και την ταμπέλα

Επιστήμονες πιστεύουν ότι κάπου μπορεί να υπάρχει ένα «αντί-σύμπαν», το οποίο είναι όπως το δικό μας και επαναλαμβάνει όσα συμβαίνουν στο δικό μας. Αν ισχύει η θεωρία αυτή, θα μπορούσε να εξηγήσει την παρουσία της σκοτεινής ύλης. Αρχικά, το Bing Bang αναφέρεται γενικά σε ένα πλήθος θεωριών που μελετούν οι κοσμολόγοι, οι επιστήμονες που «προσπαθούν να γυρίσουν το ρολόι» όσο γίνεται πιο κοντά στην αρχή της δημιουργίας του σύμπαντος. Οι περισσότεροι συμφωνούν ότι

Ωραία φωτογραφία βγαλμένη το 1960.... Φυσικά τα τραπεζάκια έξω... Εκεί τα ραντεβού για δουλειά και όχι μόνον... για to know as better που λέμε στην καθομιλουμένη νεοελληνική είχαν μια ιδιαίτερη αίγλη...επισημότητα θα έλεγα... Ευγενέστατοι οι σερβιτόροι με τα λευκά σακάκια-μπλούζες...εξαιρετικό το σερβίρισμα....

Μικρασιάτης ο παππούς πολέμησε νικήθηκε έφτασε μέχρι τον Σαγγάριο  και γύρισε με τα πόδια στην Μητέρα Πατρίδα... Έτσι μας έλεγε....η γιαγιά με την αδερφή της συνωστίστηκε στην παραλία της Σμύρνης βούτηξε στο νερό πιάστηκε από κουπαστή...τράβηξε και την αδερφή της και έφτασαν στον Περαία..... Άλλος συνωστισμός εκεί για ένα καρβέλι ψωμί και μια γωνιά για να

Ποιό μενού ποιός κατάλογος...το μαγέρικο είχε την δική του αίγλη. Ερχότανε o σερβιτόρος σάρωνε το νάϋλον πολύχρωμο τραπεζομάντηλο με την πετσέτα που κρατούσε για πολλές χρήσεις σου έστρωνε το χαρτί λεπτό σαν τσιγαρόχαρτο για οικονομία σου άφηνε την ψωμιέρα με το

Η οδός Αθηνάς....ο μαγικός δρόμος.... Δεν υπήρχε περίπτωση να μην περάσεις από εκεί όταν κατέβαινες στο Κέντρο της Αθήνας..... Σημείο αναφοράς αφού εκεί θα εύρισκες τα πάντα σύμφωνα με την τσέπη σου. Φτωχομάνα δηλαδή... Ξεκινούσες από την αρχή από την

Από την Σμύρνη η σχέση με αυτή την οικογένεια...η γιαγιά δούλευε με την αδερφή της σε αρχοντικό Ελλήνων με μεγάλη οικονομική επιφάνεια. Η Καταστροφή και ο"συνωστισμός"ήταν για πλούσιους και φτωχούς έτσι όσοι γλυτώσανε έφθασαν στην Μητέρα Πατρίδα. Κάποιοι κατάφεραν να φέρουν και μικρές κινητές περιουσίες που είχαν φροντίσει από καιρό να κρύψουν για

του Ελευθερίου Γ. Σκιαδά. Η σκηνή, πέρα για πέρα αληθινή, διαδραματίζεται στη συμβολή των οδών Κολοκοτρώνη και Φιλελλήνων, παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1912. Στη μια πλευρά του δρόμου βρισκόταν το περίφημο για την εποχή του Παντοπωλείο του Γ. Φούντα και στην άλλη ένα μικρό γαλακτοπωλείο. Έξω από το τελευταίο… στάθμευε ο γάιδαρος του γαλατά, επί του οποίου φορτώνονταν τα γεμάτα γάλα δοχεία για να

Οι υπάλληλοι στα μεγάλα καταστήματα της Αθήνας παλιά είχαν μια αίγλη θα έλεγα. Δεν σκότωναν τα άλογα όταν γερνούσαν οι εργοδότες ... Έβλεπες λοιπόν άντρες γυναίκες σε μεγαλύτερες ηλικίες που πέρασαν νέοι την πόρτα του μαγαζιού και συνέχιζαν να δουλεύουν στον ίδιο χώρο. Σε μικρότερους χώρους δεν ξεχώριζες

Είχαν βάλει μέσον τότε για να κάνει την θητεία του κάπου τρία χρόνια κοντά στην Αθήνα για να βοηθάει την οικογένειά του με τις άδειες που θα του έδιναν. Δηλαδή όλη η γειτονιά ήταν μαζί του....νοικιασμένο σπίτι χωρίς πατέρα με μικρότερα αδέρφια και την μάνα του με την μπουγάδα στα σπίτια....

Περνούσε με το ψάθινο καλάθι στηριγμένο στο κεφάλι που ήταν εσωτερικά ντυμένο με καραβόπανο και μπογιατισμένο με το χρώμα της θάλασσας. Είχε δίπλα στα ψάρια την ζυγαριά και στο χέρι κρατούσε έναν τσίγκινο κουβά με κομμάτια από κολώνα πάγου για να συντηρεί την πραμάτεια του. " Ο ψαράαααας φρέσκια

Όλα τα ‘χει η Μαριωρή… Και όμως, οι 7.665 περιηγητές του 1920 είχαν γίνει 42.500 το 1927 και έφθασαν τους 76.606 το 1931. Pas mal!  Σε λίγο θα πάψει να λειτουργεί η υπηρεσία υποδοχής ξένων του Υπουργείου Εξωτερικών και θα αντικατασταθεί με τον καλό μας Εθνικό Οργανισμό Τουρισμού. Οι πρώτοι ξενόγλωσσοι αστυφύλακες θα κάνουν την εμφάνισή τους στην πόλη. Πρόοδος… ============================================================= Παίρνοντας πάσα από την παραπάνω ανάρτηση της υπέροχης ιστοσελίδας  η Παλιά Αθήνα συνεχίζω για την

Εκείνα τα χρόνια τα καλλυντικά άρχισαν να μπαίνουν στα σπίτια δειλά-δειλά.... Η NIVEA δεν κάλυπτε πλέον τις γυναίκες για όλες τις χρήσεις.... Η σκόνη πούδρα ΤΟΚΑΛΟΝ γίνεται ντεμοντέ και οι στερεοποιημένες της ΜΑΧ FACTOR περνάνε στην μόδα όπως και τα πολλά χρώματα στα

Μανία και αυτή να σκαλίζω τις παλιές φωτογραφίες....και το κάνω όταν είμαι μόνος μου...δεν ξέρω γιατί αλλά και δεν καταλαβαίνω αν τελικά αυτό με ευχαριστεί . Πάω πάντα στις παλαιότερες ... Μα πόσες έχω από την αυλή των θαυμάτων....με τις κυρίες της αυλής να με κρατάνε αγκαλιά....με τα άλλα παιδιά ....με τα Κυριακάτικα ρούχα....με χαμόγελα όλες....απαραίτητη προϋπόθεση. Όλοι και όλες χαμογελούσαν αν και είχαν

Περνούσε από την γειτονιά με το τσουβάλι στον ώμο φωνάζοντας.... "...ο πααααλιατζής". Και τι θα μπορούσε να βρεί θα ρωτούσε κάποιος σε μια λαϊκή γειτονιά της Αθήνας; Από το Κολωνάκι δεν περνούσαν ....δεν θα έβγαιναν να τον φωνάξουν οι μεγαλοκυρίες όσο ανάγκη και να τον είχαν. Δεν θα του έλεγαν....

Τα ραντεβουδάκια κλεινόντουσαν εκτός γειτονιάς εκείνα τα χρόνια.... Να σε έβλεπε η απέναντι να περπατάς με την κόρη του γείτονα θα έβγαζε έκτακτο παράρτημα. Τα χειρότερα θα ήταν για την κοπέλα. Και η Αθήνα ένα μεγάλο χωριό ήταν ...

Τα χρόνια εκείνα δεν τα λές και πέτρινα....εννοώ μετά τον εμφύλιο....δύσκολα όμως σίγουρα. Όλοι μέσα στο σπίτι έπρεπε να συνεισφέρουν... Δεν βαρυγκομούσες....μόνος σου έψαχνες να βρείς μια δουλειά συνδυάζοντας και το σχολείο. Μα τα περισσότερα παιδιά της γειτονιάς το ίδιο έκαναν δεν

Στον φούρνο της γειτονιάς εκείνων των χρόνων.... Χωρίς βιτρίνα και άλλα διακοσμητικά φράμπαλα. Προζύμι ...από τα χαράματα να το "πιάσουν" ...ξύλινη σκάφη και τσουβάλια με αλεύρι. Το άδειο δεν το πετούσαν θα το έδιναν σε

Σερβιρισθήτε, ω άνδρες Αθηναίοι, την εξής επιστολήν, την οποίαν έλαβα χθες από ένα ευλογημένο νησάκι του Αιγαίου: "Είμαι εδώ από τας 15 Ιουνίου. Έχω ένα μικροσκοπικόν κτηματάκι, αποτελούμενον από ένα σπητάκι με τέσσαρα δωμάτια, ένα λαχανόκηπο, ένα αμπέλι, λίγο δάσος, πολλήν θάλασσαν, άφθονον βουνό. Μόλις έφθασα, κατηργήθη ο γιακάς. Εξ πουκάμισα ανοικτά κατά την μέθοδον του Βύρωνος, μου αφήνουν ελεύθερον τον λαιμόν. Κατηργήθη και η