Ο Μύθος της Μαύρης Θάλασσας και το Παγκόσμιο Μυστήριο του Μεγάλου Κατακλυσμού

 Ο Εύξεινος Πόντος ή Μαύρη Θάλασσα αποτελεί μια τεράστια εσωτερική θάλασσα που εκτείνεται ανάμεσα στη νοτιοανατολική Ευρώπη και τη Μικρά Ασία. Αν και σήμερα το όνομα «Μαύρη Θάλασσα» μας είναι απόλυτα οικείο, ιστορικά η ονομασία αυτή δεν εμφανίζεται σε γραπτές πηγές πριν από τον 12ο αιώνα.

Στην αρχαιότητα, ο γεωγράφος Στράβων αναφέρει πως οι άνθρωποι την αποκαλούσαν απλά «Πόντο», που σημαίνει θάλασσα. Από την άλλη, ο Ηρόδοτος στο ιστορικό του έργο χρησιμοποιούσε εναλλακτικά τους όρους «Ερυθρά Θάλασσα» και «Νότιος Θάλασσα».

Από Άξεινος... Εύξεινος Πόντος

Η ελληνορωμαϊκή παράδοση καθιέρωσε τον όρο Εύξεινος Πόντος, που μεταφράζεται ως «Φιλόξενη Θάλασσα». Πρόκειται όμως για έναν κλασικό ευφημισμό. Σκοπός του ήταν να αντικαταστήσει την παλαιότερη ονομασία Άξεινος Πόντος («Αφιλόξενη Θάλασσα»), την οποία συναντάμε για πρώτη φορά στα έργα του Πινδάρου στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ..

Σύμφωνα με την ανάλυση του Στράβωνα, η θάλασσα θεωρούνταν αφιλόξενη πριν από την περίοδο της ελληνικής αποικιοποίησης. Αυτό συνέβαινε για δύο λόγους:

1. Η πλοήγηση στα νερά της ήταν εξαιρετικά δύσκολη και επικίνδυνη.
2. Οι γύρω ακτές κατοικούνταν από άγριες και εχθρικές φυλές.

Η ονομασία άλλαξε ριζικά όταν οι Μιλήσιοι αποίκησαν την περιοχή, εντάσσοντας τον Πόντο στον ελληνικό πολιτισμό και μετατρέποντάς τον σε ένα ασφαλές εμπορικό πέρασμα.

Το Κοινό Νήμα: Νώε, Δευκαλίωνας και Γκιλγκαμές

Πέρα από την ονοματολογία, η περιοχή συνδέεται με ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ανθρωπότητας. Είναι εντυπωσιακό ότι σχεδόν σε κάθε αρχαίο πολιτισμό της Γης επιβιώνει ένας παρόμοιος θρύλος για έναν γιγαντιαίο κατακλυσμό που αφάνισε την οικουμένη. Αν και οι λεπτομέρειες αλλάζουν από χώρα σε χώρα, ο πυρήνας της ιστορίας παραμένει ακριβώς ο ίδιος: μια βίαιη πλημμύρα εξαφανίζει τις οργανωμένες κοινωνίες, και μόνο λίγοι, εκλεκτοί άνθρωποι καταφέρνουν να σωθούν.

Αυτός ο κοινός μύθος διαπερνά τις παραδόσεις εκατοντάδων λαών, από τη Μέση Ανατολή και την αρχαία Ελλάδα, μέχρι την Αμερική, την Ινδία και την Κίνα.

Τι Αποκαλύπτει η Στατιστική των Μύθων;

Οι ακαδημαϊκοί και οι ερευνητές που μελετούν τη συγκριτική μυθολογία έχουν εντοπίσει ομοιότητες που είναι αδύνατον να θεωρηθούν συμπτωματικές. Ο ερευνητής James Perloff, αναλύοντας περισσότερες από 200 διαφορετικές ιστορίες κατακλυσμού ανά τον κόσμο, κατέγραψε μερικά συγκλονιστικά στατιστικά δεδομένα:

• Στο 95% των παγκόσμιων λαϊκών παραδόσεων υπάρχει η ρητή αναφορά για μια πλανητική πλημμύρα.
• Στο 70% των περιπτώσεων, οι επιζώντες καταφέρνουν να σωθούν με τη βοήθεια κάποιου είδους καραβιού ή κιβωτού.
• Στο 57% των μύθων, η διασωθείσα ομάδα βρίσκει τελικά καταφύγιο και στεριά πάνω στην κορυφή ενός ψηλού βουνού.

 

Η εντυπωσιακή αυτή σύγκλιση των παραδόσεων αφήνει ανοιχτό το μεγάλο επιστημονικό ερώτημα: Μήπως ο παγκόσμιος κατακλυσμός δεν ήταν απλώς ένας μύθος, αλλά ένα πραγματικό, κοσμογονικό γεγονός που χαράχτηκε για πάντα στη συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας;