Τις συνήθειες των αρχαίων δεν αποχωρίστηκαν ποτέ οι Έλληνες!..

Μπορεί να πέρασαν χιλιάδες χρόνια, μπορεί οι Έλληνες να «άλλαξαν» θρησκεία, μπορεί πολλοί από τους μετανάστες μας στο Εξωτερικό να μη γνωρίζουν ούτε τη γλώσσα, υπάρχουν όμως μυθολογικές και ιστορικές ομοιότητες ή ήθη και έθιμα που κάνουν τον σύγχρονο Έλληνα ένα κομμάτι του αρχαίου προγόνου του! Κι αυτό μη το λησμονούμε ποτέ!.. Οι Έλληνες μονάχα
ενωμένοι θαυματουργούν!..

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ χρόνια, κι αυτό το λέμε καλοπροαίρετα, όσοι κύκλοι επιχειρούν να δημιουργήσουν (ευτυχώς χωρίς αποτέλεσμα) ένα εμφυλιοπολεμικό κλίμα μεταξύ των Ελλήνων, έχοντας ως πρόσημο τη θρησκεία, ίσως δεν έχουν κατά νου ότι τόσο οι αρχαίοι, όσο και οι σημερινοί Έλληνες είναι ένα και το αυτό.

Κι αυτό μη σας φαίνεται παράξενο. Το έχουμε ξανά-τονίσει ότι από την εποχή του Σωκράτη μέχρι σήμερα, που γράφονται αυτές οι αράδες, έχουν περάσει περίπου 80 γενιές ανθρώπων (80Χ30=2.400 χρόνια). Δηλαδή 80 άνθρωποι κατά κληρονομική σειρά (δισέγγονος, εγγονός, γιος, πατέρας, παππούς, προπάππους κλπ), πράγμα που σημαίνει ότι εάν κάποιος μπορούσε να τους συγκεντρώσει, άνετα θα βολεύονταν σε ένα σπίτι!

Αυτό και μόνο το γεγονός αποδεικνύει ότι όλα όσα δίδασκαν οι παλιότεροι δεν ήταν δύσκολο να φθάσουν ως εμάς. Συνήθειες, ήθη, έθιμα, δοξασίες και τόσα άλλα κύλησαν μέσα στο διάβα του χρόνου ως ιδέες «άθραυστες» και «ακέραιες»!

Κατά συνέπεια, όσοι επιχειρούν να στηλιτεύσουν τους σημερινούς Έλληνες, επειδή –λέει- πιστεύουν στον Χριστό, και μάλιστα όταν αναφέρονται σε ιστορικά παραδείγματα περί καταστροφής αρχαιοτήτων από μισαλλόδοξους χριστιανούς, λησμονούν το γεγονός ότι οι Έλληνες από την αρχαιότητα την είχαν αυτή την … ιδιοτροπία. Όταν θύμωναν δεν άφηναν τίποτε όρθιο! Θυμηθείτε, για παράδειγμα, τον Αλέξανδρο πώς ισοπέδωσε κυριολεκτικά τη Θήβα, πώς οι αρχαίοι μας πρόγονοι ισοπέδωναν ολόκληρες ελληνικές πόλεις σε όλες τις εμφύλιες συρράξεις (ο Πελοποννησιακός Πόλεμος μπορεί να μας διδάξει πολλά), ποιος πυρπόλησε το ναό της Εφεσίας Αρτέμιδος (ένα από τα 7 Θαύματα της Αρχαιότητας) και τόσα άλλα!

Καλοπροαίρετα το αναφέρω, αλλά ένας καλός φίλος της σελίδας μας, που μας έδωσε και το ερέθισμα για το σημερινό μας άρθρο, ρώτησε σήμερα τον γράφοντα γιατί σέβεται την Παλαιά Διαθήκη, τη στιγμή ο Μωϋσής διακήρυττε το γνωστό εκείνο «οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος»!

Η απάντηση ήταν η εξής: Πρώτα-πρώτα ο Χριστός «ανασκεύασε», διόρθωσε –αν θέλετε- τον Μωϋσή, στην επί του Όρους ομιλία του: «Ηκούσατε ότι ερρέθη, Οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος. 39 εγώ δε λέγω υμίν μη αντιστήναι τώ πονηρώ· αλλ' όστις σε ραπίζει εις την δεξιάν σιαγόνα, στρέψον αυτώ και την άλλην·» (Ματθ. 5, 38-39).

Παρά ταύτα και οι αρχαίοι Έλληνες είχαν μια παρόμοια συνήθεια βιαίων ακρωτηριασμών. Και δεν αναφέρομαι ασφαλώς στον Προκρούστη. Στην αρχαία ελληνική γραμματεία ο βίαιος ακρωτηριασμός αναφέρεται από τους τραγικούς ποιητές, Σοφοκλή και Αισχύλο, καθώς και από τον Όμηρο στην Οδύσσεια. Ο προδότης βοσκός Μελάνθιος, για παράδειγμα, που πήρε το μέρος των μνηστήρων, βρίσκει επώδυνο θάνατο από ακρωτηριασμό μύτης, αυτιών και γεννητικών οργάνων με εντολή του Οδυσσέα. Ο Ηρακλής επιστρέφοντας στην Θήβα από τον Κιθαιρώνα συναντάει απεσταλμένους φοροεισπράκτορες από τον Ορχομενό. Τους έκοψε μύτες και αυτιά και τους είπε πως αυτός είναι ο δικός του φόρος. Τι θα κάνουμε τώρα, επειδή αναφέρει αυτά ο Όμηρος θα καταργήσουμε τα Έπη του; Για όνομα του θεού!

Και κάτι τελευταίο: Κλείνοντας τη συζήτηση με τον φίλο της σελίδας μας, ρώτησε αν αυτά που λέμε για το Άγιον Μανδήλιον, που ο Άβγαρος, τοπάρχης της Εδέσσης, είχε κάνει «αποτρόπαιο» στα δικά του τείχη για τους εχθρούς, συνέβησαν και στην αρχαιότητα με παρεμφερή γεγονότα.

--Βεβαίως, ήταν η απάντηση! Ας θυμηθούμε, για παράδειγμα, τον γνωστό θρύλο για τον Άβαντα, ο οποίος σχετίζεται με τη θαυματουργό ασπίδα του (αβαντεία ασπίς). Ένας νέος είχε κάποτε τρέψει σε φυγή ολόκληρο στράτευμα με αυτή την ασπίδα και ο Δαναός την κρέμασε αργότερα ως αφιέρωμα στο Ηραίο του Άργους. Ο Λυγκεύς ξεκρέμασε τη μαγική ασπίδα και την πρόσφερε στο γιο του Άβαντα που μ' αυτή και μόνο μπόρεσε να υποτάξει τους αντιπάλους του. Από τότε, οι νικητές των αγώνων του Άργους έπαιρναν για έπαθλο, εκτός από το στεφάνι, και μια ασπίδα. Στην Αινειάδα, ο Βιργίλιος, θέλοντας να κολακεύσει τον αυτοκράτορα Αύγουστο, που είχε νικήσει τον Αντώνιο στο Άκτιο, γράφει πως ο Αινείας, φεύγοντας από την Τροία, κρέμασε τη θαυματουργό ασπίδα στην πύλη του ναού του Απόλλωνα, στο Άκτιο, απ' όπου υποτίθεται πως την πήρε ο Αύγουστος.

Συμπέρασμα: Μπορεί να πέρασαν χιλιάδες χρόνια, μπορεί οι Έλληνες να «άλλαξαν» θρησκεία, μπορεί πολλοί από τους μετανάστες μας στο Εξωτερικό να μη γνωρίζουν ούτε τη γλώσσα, υπάρχουν όμως μυθολογικές και ιστορικές ομοιότητες ή ήθη και έθιμα που κάνουν τον σύγχρονο Έλληνα ένα κομμάτι του αρχαίου προγόνου του! Κι αυτό μη το λησμονούμε ποτέ!.. Οι Έλληνες μονάχα ενωμένοι θαυματουργούν!..

Με σεβασμό και τιμή

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ

-->