Ευφάνταστοι θρύλοι σχετικοί με αμαξοστοιχίες-φάντασματα ξεπηδούν συχνά σε διάφορα μετρό, σιδηροδρομικές σήραγγες και εγκαταλελειμμένα μέρη. Αλλά στην περίπτωση του Μετρό της Στοκχόλμης, το τρένο φάντασμα είναι πραγματικό.
Η ιστορία της ατμομηχανής-φάντασμα της Στοκχόλμης αρχίζει το 1965, σύμφωνα με
τον Christoffer Sandahl, διευθυντή του Spårvägsmuseet, του σουηδικού μουσείου των τραμ.
Εκείνη την χρονιά, το Μετρό της Στοκχόλμης αγόρασε 8 άβαφα αλουμινένια βαγόνια για να τα προσθέσει στο στόλο του. Αυτά τα άβαφα βαγόνια, τα οποία ήταν φθηνότερα από ό,τι τα άλλα βαμμένα, θα χρησιμοποιούνταν κυρίως σαν δοκιμή για να δουν πώς θα τα πήγαιναν: η ιδέα ήταν ότι τέτοια βαγόνια θα μπορούσαν να είναι μια αποδοτικά οικονομικότερη επιλογή για το συνεχώς επεκτεινόμενο αστικό σύστημα μαζικής μεταφοράς.
Ο Σουηδός εθνολόγος και λόγιος των αστικών μύθων, Bengt af Klintberg, ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο για το Silverpilen το 1986, το «Råttan i pizzan» (Αρουραίος στην Πίτσα), προσθέτει μερικές από τις παραλλαγές του μύθου:
«Εμφανίζεται μόνο μετά τα μεσάνυχτα. Σταματά μόνο μία φορά κάθε χρόνο. Οι επιβάτες της αμαξοστοιχίας φαίνεται να είναι ζωντανοί-νεκροί, με ανέκφραστη, άδεια εμφάνιση. Όταν κάποιος απλά ήθελε να ταξιδέψει στον επόμενο σταθμό, παρέμεινε καθισμένος για μία εβδομάδα στο Silverpilen. Πολλά κορίτσια δεν τολμούν να μπουν σε τρένα που πιστεύουν ότι θα μπορούσαν να είναι το Silverpilen.»
Όποια και αν είναι η εκδοχή του μύθου, το Silverpilen σημαίνει καταδίκη.
Μέχρι τα 1970 ο μύθος του Silverpilen διαδόθηκε ευρέως, έγινε γνωστός και συνεχώς μεγάλωνε η φήμη του. Στις αρχές της δεκαετίας, το σύστημα του μετρό επεκτάθηκε, ανοίγοντας μια νέα γραμμή το 1975. Ως μέρος αυτής της επέκτασης, φτιάχτηκε ο σταθμός Kymlinge για να εξυπηρετήσει μια περιοχή στην οποία θα υπήρχε οικονομική ανασυγκρότηση. Όμως αυτήν η ανασυγκρότηση δεν έγινε ποτέ πράξη. Χωρίς την αναμενόμενη ζήτηση, ο σταθμός δεν άνοιξε ποτέ. Σύντομα άρχισαν να εμφανίζονται αστικοί μύθοι για τον σταθμό-φάντασμα, όπως ένας που αναφέρει ότι «μόνο οι νεκροί κατεβαίνουν στο Kymlinge». Όπως το Silverpilen, έτσι και ο Kymlinge ήταν άδειος και απέριττος, χωρίς διαφημίσεις ή επιγραφές.
Λίγο μετά τους μύθους του Kymlinge και του Silverpilen, έγινε γνωστό ότι στον σταθμό βρισκόταν το τρένο, ή ότι ήταν ο σταθμός που το τρένο έπαιρνε τους νεκρούς. Όπως το Silverpilen, έτσι και ο Kymlinge ήταν πραγματικός, αλλά οι ιστορίες του υπερφυσικού έδιναν και έπαιρναν.
Το Silverpilen συνέχισε να χρησιμοποιείται στο μετρό της Στοκχόλμης ως το 1995 ή το 1996, όταν τελικά παροπλίστηκε και τα βαγόνια κόπηκαν. Αλλά ο θρύλος συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.
Το φάντασμα του Silverpilen ζει στο μυαλό των επιβατών του μετρό. Η αμαξοστοιχία δεν έχει χαθεί εντελώς όμως. Σύμφωνα με τον Sandahl, μερικά βαγόνια σώζονται σε όλη τη χώρα. Το μισό ενός βαγονιού βρίσκεται στην Αστυνομική Ακαδημία της Στοκχόλμης, όπου χρησιμοποιείται ως εκπαιδευτικό περιβάλλον. Το άλλο βρίσκεται στην έδρα της Hägglunds, της σουηδικής εταιρεία που κατασκεύασε το τρένο.
Οι ιστορίες του Silverpilen εξακολουθούν να στοιχειώνουν το Μετρό της Στοκχόλμης και ο Kymlinge στέκεται ακόμα σιωπηλός και μυστηριώδης. Υπάρχουν βεβαίως και εκείνοι που θυμούνται την αλήθεια πίσω από τους μύθους. «Έχω δει το Silverpilen. Σίγουρα. Έχω καθίσει σε μεταλλικά τρένα αμέτρητες φορές. Αλλά τίποτα παράξενο δεν συνέβη ποτέ», λέει ο Klintberg.
Από το paraxeno
loading...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου